Mi Pahilela Apghat Marathi Nibandh: मला आठवते ती गोष्ट आजही मनात घर करून आहे. मी सहावीत होतो तेव्हाची. रोज शाळेतून घरी येताना मी आणि माझे मित्र रस्त्यावरून चालत यायचो. खेळता खेळता, गप्पा मारता मारता वेळ कसा जातो ते कळायचंच नाही. पण एका दिवशी असंच चाललो असताना मी पाहिलेला अपघात मला कधीच विसरता येणार नाही.
तो दिवस होता रविवारचा दुपार. आम्ही चौघे मित्र – मी, रोहन, साई आणि प्रिया – पार्कमध्ये खेळून घरी परतत होतो. रस्ता थोडासा गर्दीचा होता. दुचाकी, सायकली आणि काही गाड्या येत-जात होत्या. आम्ही हसत-खिदळत चाललो होतो. प्रिया सांगत होती की तिच्या आजोबांनी लहानपणी एकदा सायकलवरून पडून हात मोडला होता, पण तरी ते हसत सांगायचे की “पडलो तरी पुन्हा उठलो!” आम्ही सगळे हसलो.
पण अचानक समोरून एक दुचाकी खूप वेगात आली. त्या दुचाकीवर एक काका आणि त्यांच्यामागे त्यांचा छोटा मुलगा बसला होता. मुलगा साधारण माझ्याच वयाचा. ते दोघे हेल्मेट घालून होते, पण वेग फारच जास्त होता. समोरून एक सायकलवरून एक आजोबा येत होते. ते हळूहळू चालले होते, त्यांच्याकडे एक पिशवी होती. अचानक दुचाकीवाल्या काकांनी ब्रेक दाबला, पण उशिर झाला. दुचाकी थोडी बाजूला घसरली आणि सायकलला हलकेच धक्का बसला.
आम्ही सगळे थबकलो. मी तर डोळेच मोठे करून पाहत राहिलो. आजोबा सायकलसह खाली पडले. पिशवीतले काही सामान रस्त्यावर पसरले. दुचाकी थांबली. ते काका लगेच खाली उतरले आणि त्यांचा मुलगा पण. काकांनी लगेच आजोबांना मदत केली. “सॉरी अंकल, खूप सॉरी!” ते वारंवार म्हणत होते. आजोबा उठले, त्यांना फार काही इजा झाली नव्हती. फक्त गुडघ्याला थोडी खरचटली. काकांनी आजोबांचे सामान उचलले, सायकल सरळ केली. त्यांचा मुलगा पण मदत करत होता.
आम्ही चौघे जवळ जाऊन उभे राहिलो. रोहनने पाण्याची बाटली काढली आणि आजोबांना दिली. आजोबा हसले आणि म्हणाले, “बाळांनो, काही झालं नाही. फक्त थोडं दुखतंय.” ते काकांनी आजोबांना घरी सोडायचं ठरवलं. आम्ही पण थोडं अंतर त्यांच्याबरोबर चाललो. रस्त्यात आजोबा आम्हाला सांगू लागले, “मुलांनो, रस्त्यावर नेहमी डोळे उघडे ठेवा. वेग कमी ठेवा. नियम पाळा. मला आज काही झालं नाही, पण दुसऱ्या वेळी कदाचित मोठी इजा होऊ शकते.”
हे पण वाचा:- Aajcha Yuvak ani Nasha Marathi Nibandh: आजचा युवक आणि नशा निबंध मराठी
घरी आल्यावर मी आईला सगळं सांगितलं. आई म्हणाली, “बघ, किती बरं झालं की दोघांनीही हेल्मेट घातलं होतं आणि वेग फार नव्हता. नाहीतर खूप वाईट झालं असतं.” त्या दिवसापासून मी रस्त्यावर चालताना खूप काळजी घेऊ लागलो. शाळेत गेल्यावर आम्ही सगळ्या मित्रांनी ती गोष्ट शिक्षकांना सांगितली. सरांनी वर्गात सांगितलं की रस्ता सुरक्षेचे नियम किती महत्त्वाचे आहेत.
मी पाहिलेला अपघात हा खूप मोठा नव्हता, पण त्यातून मला खूप काही शिकायला मिळालं. रस्त्यावर चालताना किंवा वाहन चालवताना नेहमी सावध राहावं. वेग मर्यादित ठेवावा. हेल्मेट घालावं. दुसऱ्याची काळजी घ्यावी. आणि जर काही चुकीचं झालं तर लगेच मदत करावी आणि माफी मागावी. आजोबांसारखं हसत उठावं आणि पुढे जावं.
आता मी मोठा झालो तरी ती आठवण मला नेहमी सावध राहायला शिकवते. तुम्हीही रस्त्यावर असताना काळजी घ्या, मित्रांनो! छोटीशी काळजी मोठा अपघात टाळू शकते. सुरक्षित राहा, आनंदी राहा!
2 thoughts on “Mi Pahilela Apghat Marathi Nibandh: मी पाहिलेला अपघात निबंध मराठी”